សិក្សាអំពីពាក្យ “សម្បជញ្ញៈ” ដែលដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្តេចសង្ឃរាជ ជួន ណាត

0
348

សម្បជញ្ញៈ ( ន. ) [ស័ម-ប៉ៈ-ជ័ញ-ញៈ]   ( បា., សំ. ) (សម្បជញ្ញ; សំប្រជ្ញ, សំប្រជ្ញា ឬ សម្រ្ប-) សេចក្ដី​ដឹង​ខ្លួន, ការ​មិន​ភ្លេច​ខ្លួន, ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ជានិច្ច; ការ​ត្រិះរិះ​រំពឹង​ដឹង​ខ្លួន​ជា​ដរាប : មាន​សម្បជញ្ញៈ, ច្រើន​ប្រើ​ជា សតិ​សម្បជញ្ញៈ  ស្មារតី​និង​សេចក្ដី​ដឹង​ខ្លួន។ ឧទាហរណ៍៖ បព្វជិត​គួរ​មាន​សតិ​សម្បជញ្ញៈ​ជានិច្ច។

(ដកស្រង់ពីវចនានុក្រមសម្រេចសង្ឃរាជ ជួន ណាត) រៀបចំដោយ៖ មនោ វិជ្ជា

ឆ្លើយ​តប​

Please enter your comment!
Please enter your name here